ویرانگی

درخواست حذف این مطلب
داستان به غایت ناقص زندگی من همیشه باگ هایی داشته که از نظر خودم همیشه نقاط ضعف داستانم بودن. با این که من قاعدتا باید نویسنده این داستان باشم ولی غالبا تو تغییر دادن شرایط به نفع خودم ناتوان بودم. همیشه این جوری بوده که انگار یه نیروی back force ای داشته منُ از به دست آوردن حتی کوچیک ترین موفقیت های زندگیم تو battle field ای که همه توش درگیرن منع می کرده. یه مانع قدرتمند که نمی ذاره درست پیش برم و با مسائلی روبه روم می کنه که قاعدتا ربطی به روند زندگیم ندارن و انگار مجبورم برای رفتن به مرحله بعد از این سد رد بشم. گاهی به این فکر می کنم که اصلا مگه لازمه که حتما برم مرحله بعد؟ به مثال خیلی از آدمایی که زندگی ساده تری رو انتخاب می کنن و این وم رو حس نمی کنن تا بخوان این مراحل رو رد کنن، منم می تونم راحت و ساده زندگی کنم. اما چند دقیقه بعد متوجه می شم که من ماهیتی به ظاهر طلسم شده دارم. ماهیتی که به من اجازه زندگی ساده و آزاد و راحت رو نمی ده. ماهیتی که من رو درگیر مسائلی می کنه که ربطی به اصل زندگی من نداره. چیزی که من باید باهاش بجنگم اتفاقات بیرونی ای نیستن که به من ربط ندارن، ماهیت منه. طبیعت منه. چیزیه که از درون باعث این ویرانگی میشه.